Plastyka - wydarzenia

JAZDA OBOWIĄZKOWA

"Nowa strefa - sztuka chińska"
Zachęta. Narodowa Galeria Sztuki. Pl. Małachowskiego 3, Warszawa. 2 Grudnia 2003 - 1 Lutego 2004.

Wystawa eksponowana jest w obszernej przestrzeni dziesięciu sal pierwszego piętra Galerii Zachęta. Otwiera ją instalacja Huang Yong Pinga - słoń naturalnej wielkości wystawiony w holu galerii, dzieło odwołujące się do czasów kolonializmu. Pomalowana na czerwono przywołuje mury Zakazanego Pałacu i świątyń chińskich, a zaaranżowana w jej wnętrzu sali architektura -osiedla "hutungów"- domów otoczonych murem, które ustępują dzisiaj miejsca nowoczesnym apartamentowcom. W takiej scenerii pojawia się wizerunek Mao, pędzla Yan Pei Minga nawiązujący do propagandowego malarstwa i portretu najsilniej zakorzenionego w świadomości Chińczyków. Odniesienia do architektury na naszej wystawie i w sztuce chińskiej mają szczególne znaczenie - dla przybyszowi z zewnątrz modernizacja Chin ukazuje się poprzez przemiany otoczenia i największy dzisiaj na świecie boom architektoniczny. Znajduje on silne odzwierciedlenie w sztuce, czego najlepszym przykładem są wielko formatowe fotografie Weng Fena obrazujące zmiany w pejzażu urbanistycznym. W architekturze symulującej wnętrza "hutungów" toczy się życie współczesnych Chińczyków: pokazujemy w nich filmy wideo - medium dominujące w tej sztuce, które formalnie sytuuje się na pograniczu eksperymentu i dokumentu, z ciążeniem ku rejestracji codzienności podlegającej tak gwałtownym zmianom. Wśród wideo sa m.in. dynamiczny klip Zhao Lianga zmontowany z archiwalnych obrazów defilad w Pekinie; fascynujący dokument Zhang Bo o niezależnej muzyce rockowej czy wideo Wang Guofenga "Chińska utopia" o kontrastach, jakie przynoszą ostatnie przemiany.

W innych przestrzeniach Galerii Zachęta widzimy wiele zróżnicowanych obiektów, bogatych w znaczenia i atrakcyjnych wizualnie, często odnoszących się na przekór modernizacji do tradycji, przełożonej jednak na nowoczesny język sztuki. Intrygującym obiektem jest kolumna ze starej świątyni połączona ze stołem z epoki Ming autorstwa Ai Wei Wei; pleksiglasowa imitacje tradycyjnego łoża chińskiego czy poetyckie fotografie Hong Lei aranżowane na podobieństwo dawnego malarstwa. Obiektem, który przyciągnie uwagę zwiedzających wystawę będzie z pewnością ogromny stół z 24 krzesłami Chen Zhena symbolizujący brak porozumienia pomiędzy Wschodem i Zachodem. Natomiast tradycyjną obyczajowość Chińczyków oddaje wideo instalacja Wang Gongxina ukazujaca w czterech symultanicznych projekcjach prywatność ludzi, których zwyczajne życie toczy się za czerwonymi drzwiami.

Malarstwo Zhou Thiehai przypomni nam postać szwajcarskiego kuratora Haralda Szeemanna, który jako jeden z pierwszych dostrzegł sztukę chińską zapraszając artystów na biennale w Wenecji. Jego wizerunek autorstwa Thiehaia pokazujemy w Zachęcie. W rzeczywistości chińskiej obrazowanej na wystawie nie zabraknie emocji ze sfery miłości i relacji pomiędzy mężczyzną i kobietą - wypieranych i również nieudokumentowanych jak wiele innych sfer. Wideo "Fruwaj, fruwaj - Jasmine Jasmine" (2002) Yang Fudonga jest zapisem historii związku pary młodych ludzi, którą oni sami relacjonują w trójpasmowej projekcji. Wideo "Kocham Tiananmen" (2001) Wang Guofenga to poetycki obraz miejsca, do którego Chińczycy czują się przywiązani, jako symbolu tradycji i pamięci dawnych Chin, chociaż uczucia wielu z nich do tego miejsca są dziś dość ambiwalentne.

Thomas Ruff "Fotografia"
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Warszawa, 21 listopada 2003 - 11 styczna 2004

Prezentowana w CSW Zamek Ujazdowski wystawa jest pierwszym w Polsce retrospektywnym przeglądem twórczości Thomasa Ruffa, jednego z najwybitniejszych i najbardziej znanych przedstawicieli współczesnej fotografii. Wystawa obejmuje 130 prac fotograficznych z lat 1979-1997, wybranych przez kuratorów wystawy z 9 cyklów fotograficznych ("Wnętrza", "Portrety I i II", "Inne Portrety", "Domy", "Gwiazdy", "Noce", "Fotografie Prasowe", "Plakaty"). Będzie to pierwszy w Polsce tak obszerny i wyczerpujący pokaz twórczości tego wybitnego artysty, a zarazem pierwsza tak szeroka prezentacja fotografii z kręgu düsseldorfskiej Szkoły Bernda i Hilly Becherów (m.in. Andreas Gursky, Candida Hőffer, Axel Hütte, Thomas Ruff, Thomas Struth). To dzięki światowemu sukcesowi barwnych, wielkoformatowych i manipulowanych cyfrowo obrazów przedstawicieli tej szkoły fotografia przekroczyła granice kameralnego medium, stając się równoprawnym, jeśli nie dominującym, środkiem wypowiedzi artystycznej w latach 90. i rzeczywistą konkurencją dla obrazu malarskiego.

Thomas Ruff urodził się w 1958 roku w Zell am Hamersbach w Szwarzwaldzie. W latach 1977-1985 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, w klasie fotografii profesora Bernda Bechera. W 1986 wykonał pierwsze wielkoformatowe powiększenia zdjęć z serii portretowej. Modele i modelki tych fotografii przedstawieni są zawsze według tej samej zasady - w ujęciu do ramion, łagodnie oświetleni, na neutralnym tle, patrzący wzrokiem pozbawionym wszelkich emocji prosto w obiektyw aparatu. W kolejnych seriach Ruff podejmował szeroką i bardzo różnorodną tematykę. Z zainteresowania nietypowymi instrumentami wytwarzania obrazu fotograficznego (stereoskopia, zdjęcia przez noktowizor lub za pomocą policyjnego sprzętu do identyfikacji przestępców) powstały cykle "Noce", częściowo fotografie architektury funkcjonalnej - cykl "l.m.v.d.r."(Ludwig Mies van der Rohe), "Inne Portrety". W jego dorobku ważna rolę odgrywają także zdjęcia/obrazy na podstawie gotowych zdjęć cudzych. W 1989 roku Ruff zakupił archiwum fotograficzne obserwatorium astronomicznego, które wykorzystał w cyklu "Gwiazdy". W 1990 zreprodukował własne archiwum zdjęć prasowych. W cyklu "Plakatów" nawiązywał do kolaży Johna Heartfielda.
Chociaż Ruff uprawia fotografię realistyczną, nie interesuje go dokumentacyjny charakter zdjęć, lecz raczej autotematyczna refleksja dotycząca umownej rzeczywistości przedstawienia fotograficznego i - ogólniej - doświadczenie wizulności w epoce mediów elektronicznych. W 1995 roku Thomas Ruff reprezentował Niemcy na Biennale Weneckim. W 2000 przejął profesurę po Jeffie Wallu na kursie Becherów Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie. Mieszka i pracuje w Düsseldorfie.

Alberto Giacometti "Moja rzeczywistość"
Galeria Starmach, ul. Węgierska 5. 2 grudnia 2003 - 6 lutego 2004

Pierwsza polska ekspozycja prac Alberto Giacomettiego. Na wystawie zostaną pokazane litografie z powstałego w latach 1958 - 1965 cyklu "Paris sans fin" (Paryż bez końca), trzy rzeźby z brązu "Homme traversant une place" (Przechodzący mężczyzna) z roku 1949, "Nu d'aprčs nature" (Akt kobiecy) z roku 1954, "Tęte d'homme sur tige" (Głowa mężczyzny na pręcie) z 1957 roku oraz obraz "Tęte d'homme" (Głowa mężczyzny) z 1964 roku.

Jak piszą we wstępie do katalogu wystawy Dusan Brozman i Urszula Kropiwiec "cykl litografii "Paryż bez końca", powstały w ciągu ostatnich ośmiu lat życia artysty, dokumentuje, w jaki sposób Giacometti przedstawiał w rysunku postrzeganą rzeczywistość. Prace te, lekką ręką "rzucone" na papier, ilustrują w niemalże dziennikarski sposób przestrzeń, w której artysta żył i tworzył prawie bez przerwy od czasu zakończenia studiów. Poza tym, litografie te, eksponowane razem z trzema rzeźbami i jednym obrazem, pozwalają uczestniczyć w fascynującym procesie pracy Giacomettiego z modelem, a tym samym w jego przygodzie patrzenia".

Biennale Malarstwa "Bielska Jesień 2003"
Wystawa pokonkursowa
Galeria Bielska BWA. Bielsko-Biała, ul. 3 Maja 11. 21 listopada - 31 grudnia 2003

W bieżącym roku z 451 prac zgłoszonych do konkursu do wystawy pokonkursowej zakwalifikowano 50 prac 50 autorów. Jury wytypowało do nagród prace: Beaty Ewy Białeckiej, Marcina Kędzierskiego, Aleksandra Kozery, Pawła Książki, Justyny Maciejskiej, Andrzeja Nowackiego, Violi Tycz, Grzegorza Wnęka.Zdaniem kuratora konkursu i wystawy, Agaty Smalcerz, przedstawione na wystawie prace dobrze oddaj wielką różnorodność stylistyk, sposobów realizowania obrazu, zawartych w nich anegdot czy dowcipów lub też poważnych problemów - to wszystko pojawiło się w nadesłanych pracach. Nie jest to więc jedna opcja, jednostronny wybór, ale rzeczywiście esencja tego, co w konkursie się znalazło. Wystawa wzbogacona jest o inne prace artystów, którzy się do niej zakwalifikowali.

18 Biennale Plakatu Polskiego. Katowice 2003
19 grudnia 2003 - 25 stycznia 2004

W bieżącym roku mija 38 lat od organizacji I Ogólnopolskiego Biennale Plakatu, jest więc imprezą o długoletniej tradycji, o rok wyprzedzając Międzynarodowe Biennale Plakatu w Warszawie oraz inne międzynarodowe wystawy plakatu na świecie. W minionych 17 wystawach Biennale Plakatu Polskiego w Katowicach eksponowano 3987 plakatów artystów grafików uznanych twórców w kraju i za granicą oraz młodych debiutantów. Na 18 Biennale Plakatu Polskiego wpłynęło 474 plakatów 145 autorów, Komisja Kwalifikacyjna wybrała do ekspozycji 379 plakatów 136 autorów.

Edward Dwurnik "Do końca".
Świetlica Rastra. Warszawa, ul. Hoża 42, m. 8. 11 listopada - 23 grudnia.

Przemysław Kwiek "Radykalnie Krytyczny Rewizjonizm"
Galeria Kronika. Rynek 26, Bytom. 16 stycznia - 14 luty 2004

Przemysław Kwiek to jeden z najciekawszych i najbardziej kontrowersyjnych artystów polskich. Uznawany za prekursora tzw. sztuki krytycznej (podejmującej tematykę polityczną, społeczną , badającą zależności między ciałem i władz ) w Polsce. Jest artystą wszechstronnym: rozpoczął swą karierę jako utalentowany rzeźbiarz, później tworzy instalacje, filmy, interwencje polityczne i społeczne, działa jako performer i akcjonista. Studiował w latach 1963-1970 na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 1970-1988 pracował wspólnie z Zofią Kulik, tworząc legendarny duet artystyczny KwieKulik. Od 1987 pracuje indywidualnie.

W latach 90. wzbogaci repertuar swych zajęć o tradycyjne malarstwo sztalugowe, traktowane wszakże w nietradycyjny sposób. Studium natury jest pretekstem do refleksji nad stereotypami w myśleniu i postrzeganiu rzeczywistości. W galerii Kronika będzie można zobaczy m.in. monumentalną aranżację ściany obrazów - pejzaży malowanych przez kraty.

Jan Młodożeniec "Ubu Król". 40 gwaszy do sztuki Alfreda Jarry
Galeria Zderzak, ul. Florianska 3, Kraków. 18 grudnia 2003 - 20 stycznia 2004.

Yves Belorgey "Malarz bloków": wystawa rysunków
Galeria "Pod Lipami". Poznań, os. Pod Lipami 108. Wystawa czynna od 14 listopada 2003.

Yves Bélorgey to malarz zafascynowany blokami. Od 1993 roku podróżuje po całym świecie i zwiedza betonowe osiedla. Przygląda się blokom i fotografuje je a po powrocie do swej pracowni w Lyonie wykonuje rysunki i maluje obrazy ukazujące całe budynki lub ich fragmenty. Wszystkie prace mają takie same wymiary - 240 x 240 cm - modułu mieszkalnego w wielkiej płycie.Bélorgey darzy blokowiska sympatią. Traktuje je jak ogromne minimalistyczne dzieła sztuki, w których ceni monumentalność i prostotę. Prace francuskiego artysty można postrzegać jako rodzaj oswojenia tego typu architektury, który uważany jest za opresyjny i kryminogenny. Niektórzy widzą je jako próbę uszlachetnienia blokowiska poprzez przeniesienie go do sfery sztuki wysokiej. Przede wszystkim, jednak, i co do tego krytycy są zgodni, prace te cechuje skupiona na blokach życzliwa uwaga.

Na projekt, przygotowany przez redakcję "Czasu Kultury", składa się z kilku elementów: tekst autorstwa Bélorgey'a i reprodukcje jego prac opublikowane w "Czasie Kultury" nr 4/2003, wystawa rysunków artysty zorganizowana w galerii Osiedlowego Domu Kultury "Pod Lipami", spotkanie z artystą w poznańskiej ASP, ponadto w dniach otwarcia wystawy w lokalnym dodatku "Gazety Wyborczej" ukaże się plakat - reprodukcja specjalnie na tę okazję przygotowanego rysunku artysty przedstawiającego jeden z poznańskich bloków.

"Rysunek". Wystawa zbiorowa
Galeria Sektor I. Górnośląskie Centrum Kultury. Katowice, Pl. Sejmu Śląskiego 2. 12 grudnia - 31 grudnia 2003.

Na wystawie prezentowane są prace: Anna Maria Bauer, Mariola Brillowska, Marek Chlanda, Piotr Czadankiewicz, Andrzej Desperak, Józef Hołard, Magdalena Hoffmann, Adam Kirchner, Piotr C. Kowalski, Violetta Kuś, Leszek Lewandowski, Zdziasław Nitka, Jolanta Nikt, Ryszard Otręba, Krystyna Pasterczyk, Krystyna Piotrowska, Jarosław Skutnik, Andrzej Strumiłło, Zbigniew Warpechowski, Paweł Warchoł, Ewa Zawadzka.