Film - na ekranach
Władca Pierścieni: Powrót króla
Reżyseria: Peter Jackson
Występują: Orlando Bloom, Ian McKellen, Vigo Mortensen
USA/Nowa Zelandia 2003
Tak oto, po trzech latach, dotarliśmy do wrót Mordoru. Chociaż, długość wyprawy odczuliśmy znacznie sugestywniej czekając na kolejne części trylogii, niż przemierzając poszczególne etapy archetypicznej podróży przez Śródziemie.
Zło zostało unicestwione, hobbity całe i zdrowe powróciły do sielskich pagórków w Shire, tym co zabrane, oddano to co ich, a widzowie z nostalgią pożegnali Drużynę Pierścienia. Tyle, że pozostał niedosyt. No właśnie, stało się, co się nie odstanie, a o doskonalszej wersji pomysłu Tolkiena, raczej nie mamy co marzyć. Musimy pogodzić się z faktem, że w naszej świadomości utrwali się na stałe wizerunek postaci narzucony przez Jacksona, a wszelkie potknięcia i odstępstwa od pierwowzoru, mogą z czasem wyprzeć odczucia wywołane książkowym oryginałem, gdzie Tolkien wyjątkowo wyraźnie zaznaczył, że nawet ujarzmione, zło nadal drzemie.
Lepiej mieć to na uwadze, a film niech pozostanie fantastyczną ilustracją. Najpiękniejszą i najprzeraźliwszą z możliwych, bo drugiego Golluma już nie będzie.
Ania Koziołek
Lalki (Dooruzu/Dools)
Scenariusz i reżyseria: Takeshi Kitano
Występują: Miho Kanno, Hidetoshi Nishijima, Tatsuya Mihashi, Chinko Matsubara, Kyoko Fukada, Tsutomu Takeshige
Produkcja: Japonia/Francja 2002
Najnowszy film Takeshi Kitano to dla mnie naprawdę pozytywne zaskoczenie. "Lalki" (Grand Prix - Nagroda Publiczności 3. Festiwalu Filmowego ERA NOWE HORYZONTY, Cieszyn 2003), odbiegające stylistyką od jego dotychczasowych dokonań, to poetycka, oniryczna opowieść o tym, co w życiu każdego z nas tak naprawdę najważniejsze: o miłości. Inspirując się japońskim teatrem lalkowym Bunraku, Kitano snuje refleksję na temat nieśmiertelnego oddania pary głównych bohaterów, którzy niby refren przedzielający dwie pozostałe, idące równolegle historie, kroczą poprzez cztery pory roku zachwycającej krajobrazowo Japonii. Film ten trzeba zobaczyć choćby ze względu na samo nasycenie kadrów kolorami, a co za tym idzie - emocjami, na piękno kwiatów wiśni na wiosnę, roziskrzonego morza w lecie czy czerwonych liści klonu w jesieni. Sam reżyser w swoich zapiskach pisze: "Jeśli podczas oglądania 'Lalek' jedyne, co ci przyjdzie na myśl to "Och, jakie piękne obrazy!" - to będę najzupełniej szczęśliwy"
Małgorzata Grabowiecka
Hero (Ying xiong)
Reżyseria: Zhang Yimou
Wystepują Jet Li, Tony Leung Chiu Wai, Maggie Cheung, Ziyi Zhang, Daoming Chen, Donnie Yen
Produkcja: Chiny 2002
Film "Hero" dla przeciętnego widza będzie zapewne kolejnym z egzotycznych wariantów kina sztuk walki. Akcja dotyczy jednak konkretnej historii obszaru dzisiejszych Chin, na których terenie w III wieku p. n. e. współistniało kilka państw walczących o dominację. Ale nie sama fabuła jest tu najważniejsza. Rozgrywające się w zapierających dech w piersiach plenerach sceny, przestają być jedynie obrazami walki wręcz, stają się podniebnym (dosłownie: bohaterowie wygrywają z siłami grawitacji!) baletem. A nawet więcej - owe sceny nie obrazują już wyłącznie samej walki, dzięki nim jesteśmy świadkami jakiejś większej bitwy czy nawet wojny. Jakiej? Dla każdego innej. Zobaczcie sami.
Małgorzata Grabowiecka
Rzymska opowieść
Reżyseria: Bernardo Bertolucci
Występują: Thandie Newton, Dawid Thewlis
"Rzymska opowieść" Bernardo Bertolucciego to historia dwojga samotnych ludzi mieszkających w tej samej kamienicy. Widują się codziennie. Ona - Shandurai (Thandie Newton) uciekinierka z afrykańskiego kraju, studentka medycyny sprząta jego mieszkanie. On - Kinsky (Dawid Thewlis) pianista, zakochany w muzyce Bacha, Mozarta, spędza całe dnie przy fortepianie odizolowując się tym samym od zewnętrznego świata. Rzymska kamienica, kręta klatka schodowa są świadkiem rodzącego się między nimi uczucia, a także współbrzmienia dźwięków fortepianu i afrykańskiej muzyki. Początkowo głównym pośrednikiem w kontaktach miedzy bohaterami są: szafa - winda, którą mężczyzna przesyła dziewczynie podarunki i muzyka, która dla obojga znaczy bardzo wiele. Dla niego jest przede wszystkim sposobem ekspresji własnych uczuć i emocji (w czym przypomina główną bohaterkę "Fortepianu" Jane Campion). Dla niej jest cząstką Afryki, energią, witalnością, którą wprowadza w życie swego pracodawcy. Rzym widziany kamerą Fabia Cianchettiego jest miastem słońca, żółcieni i brązów. Zdjęcia jego autorstwa, ich kompozycja i zmienny rytm oddają uczuciową temperaturę opowieści, wewnętrzny niepokój postaci. To film o wielkim uczuciu, poświęceniu, w którym odnajdziemy bardzo dobre aktorstwo, piękne zdjęcia i muzykę, a także charakterystyczne dla wielu współczesnych historii o miłości posłużenie się ikoną "homoseksualisty - najlepszego przyjaciela" głównej bohaterki. Z czystym sumieniem mogę polecić "Rzymską opowieść" wszystkim tym, którzy zachwyceni Lizboną ukazaną w filmie Wima Wendersa ("Lisbon story") planowali podróż do stolicy Portugalii. Myślę, że teraz przyjdzie im zastanowić się nad pomysłem zobaczenia Rzymu.
Katarzyna Waletko
Nigdzie w Afryce
Oscar 2003 dla Najlepszego Filmu nieanglojęzycznego
Scen. i reż. Caroline Link. Na podstawie powieści Stefanie Zweig
Wyst. Matthias Habich, Merab Ninidze, Juliane Kohler
Niemcy, 2002
"Nigdzie w Afryce" to historia rodziny niemieckich Żydów, która znalazłszy się w sytuacji śmiertelnego zagrożenia wybiera możliwą drogę ocalenia - wyjazd do Kenii. Afryka, miejsce konkretne i oswojone dla mieszkańców, staje się jednocześnie swoistym nigdzie dla uciekinierów z III Rzeszy.
Film jest w gruncie rzeczy opowieścią o sile człowieka, który się odradza. Pogodzony z własnym losem ponownie szuka własnego miejsca na ziemi. Niezwykłe zdjęcia podkreślają piękno i egzotykę afrykańskiego świata. Wielkie przestrzenie Kenii jednocześnie kontrastują z sytuacją bohaterów: samotnych, nie umiejących rozmawiać o tragedii nawet ze sobą. Znalazłszy się w innym świecie, będą musieli poznać i oswoić każde miejsce.
"Nigdzie w Afryce" jest filmem, który warto zobaczyć, gdyż w sposób mądry prowokuje namysł nad historią tych, którzy przeżyli tragedię II wojny światowej daleko od domu. Przez lata trwając w zawieszeniu, bez informacji o losie najbliższych, zdolni byli podjąć próbę życia od nowa.
Agata Tecl
