Plastyka - wydarzenia

JAZDA OBOWIĄZKOWA

Jan Berdyszak "Passe-par-tout". "Chodząc do góry nogami"
Galeria Miejska. Wrocław, ul. Kiełbaśnicza 28. 10 kwietnia - 31 maja 2003.

Karol Hiller: "Nowe widzenie"
Muzeum Narodowe, Wrocław. 11 kwietnia - 15 czerwca 2003

Na wystawie we wrocławskim muzeum pokazane zostaną obrazy, linoryty, litografie, kompozycje heliograficzne, rysunki, ekslibrisy Karola Hillera jednego z najwybitniejszych artystów polskiej awangardy okresu międzywojennego.

"Lekkość rzeczy" Wystawa Galerii AT z Poznania
CSW Zamek Ujazdowski. Warszawa, al. Ujazdowskie 6. 9 maja - 8 czerwca 2003.

Joanna Adamczewska, Jakub Bąkowski, Marcin Berdyszak, Jerzy Hejnowicz, Joanna Hoffmann, Przemysław Jasielski, Leszek Knaflewski, Wojciech Kujawski, Piotr Kurka, Agata Michowska, Krzysztof Sołowiej, Zbigniew Taszycki, Anna Tyczyńska, Marek Wasilewski

Do wystawy "Lekko rzeczy" zostali zaproszeni artyści wywodzący się ze środowiska poznańskiego. Wszyscy są absolwentami poznańskiej uczelni plastycznej (PWSSP, obecnie ASP) i wystawiali swoje prace w Galerii AT; stanowiąc w dużej mierze o specyfice merytorycznych preferencji artystycznych i atmosferze tej placówki wystawienniczej. Większość z nich studiowała, kończyła uczelnię i debiutowała w sztuce w latach 80. W okresie szczególnie interesującym i obfitującym w Poznaniu w ważkie wydarzenia artystyczne. Tamten czas wywarł duży wpływ na późniejszą postawę twórczą i intelektualną wiadomo wielu artystów, co zaowocowało szczególną aktywnością artystyczną. Był to wówczas w Poznaniu czas burzliwych, merytorycznych dyskusji, ścierania się poglądów na temat szeroko rozumianej sztuki, a także niezliczonych wystaw organizowanych przez funkcjonujące tu galerie tzw. alternatywne, autorskie tj. Wielka 19, Akumulatory 2, ON, czy AT. Rola tych galerii, ich wpływ na rozwijanie się nowego myślenia w sztuce, jest nieoceniona, można powiedzieć podstawowa. Galeria AT, która powstała w 1982 roku z inicjatywy artysty plastyka Tomasza Wilmańskiego, od samego początku swojej działalności, żywo reagowała na wypowiedzi sztuki, które proponowali przede wszystkim artyści poznańscy. Była w jakimś sensie galerią pokoleniową, prezentując wszystko to, co było w sztuce nowe, kreatywne i autentyczne.

Włodzimierz Pawlak "Przestrzeń logiczna obrazu"
Galeria Kordegarda. Warszawa, ul. Krakowskie Przedmieście 15/17. 28 kwietnia - 1 czerwca.2003.

"Przestrzeń logiczna obrazu" to wystawa prezentująca historię sztuki zawartą przez Włodzimierza Pawlaka w 686 lapidarnych konstatacjach. Pawlak zapisuje swoje przemyślenia w notatkach, a jednocześnie służy nam ich ilustracją w 11 obrazach, jak nigdy dotąd dosłownie dydaktycznych. Notatki malarskie, uporządkowane w rzędach i prezentujące dotychczasowe najwartościowsze zdaniem artysty dokonania jego słynnych poprzedników pozwalają nam lepiej zrozumieć dotychczasową twórczość Pawlaka i, może, pozwolą nam lepiej docenić wielkość dokonań jego mistrzów.

Piotr Lutyński "Projekt Ptasia Kolumna"
Bunkier Sztuki. Kraków, pl. Szczepański 3a. 15 - 30 maja 2003

"Projekt Ptasia Kolumna" to projekt artystyczny. Jak mówi jego autor, Piotr Lutyński, jest to "próba zbudowania rzeźby ożywionej". Na tę monumentalną konstrukcję, która zajmie dwa piętra Bunkra Sztuki, złożą się: "Ptasia kolumna" - otoczony siatką rodzaj wielkiej klatki, gdzie znajdzie się: 50 ptaków różnych gatunków; zagroda, w której artysta umieści stado kóz; oraz dwie przestrzenie symbolizujące pracownię artysty. W tych przestrzeniach Lutyński umieści charakterystyczne dla jego twórczości i towarzyszące mu od lat "obrazy znalezione", których podstawowym motywem jest czarny meander lub czarna spirala na żółtym tle. Lutyński nazywa swoje obrazy "znalezionymi", ponieważ jak twierdzi: "wszędzie za nim chodzą, wszędzie je widzi, nie musi ich wymyślać po prostu je zbiera". Te obrazy często wchodzą w skład większych kompozycji. Tak stanie się także podczas wystawy w Bunkrze, gdyż artysta umieści je w ramach ze słomy, tworząc nową całość, nowy obraz.

Wojciech Prażmowski "Rekonstrukcje czasu"
Galeria Szara. Cieszyn. 12 maja - 15 czerwca 2003.

Leon Tarasewicz "Malarstwo przestrzenne, instalacja"
CSW Zamek Ujazdowski. Warszawa, al. Ujazdowskie 6. Galeria 2. 23. czerwca - 31 sierpnia 2003

Leon Tarasewicz jest jednym z najważniejszych współczesnych malarzy polskich. Był autorem realizacji w Polskim Pawilonie na 49. Biennale Sztuki Współczesnej w Wenecji w 2001 roku. Wystawa, którą artysta przygotował dla Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski jest kontynuacją weneckiego projektu, a jednocześnie dalszym krokiem w poszukiwaniach malarskich Tarasewicza. Ekspozycja obejmuje 5 instalacji malarskich, które artysta wpisuje w konkretną przestrzeń galerii, nadając jej nowy charakter. Nie będzie to instalacja, lecz miejsce, które jest obrazem. Obraz w prawdziwej przestrzeni. Traktuje on ściany, podłogę, drewniane platformy i rusztowania jako swoisty blejtram dla tego ogromnego, rozszerzającego się w otoczenie obrazu w przestrzeni architektonicznej.
Instalacje Tarasewicza pozwalają widzowi wgłębić się w strukturę obrazu, umożliwiają kontakt z dziełem i szczególne przeżycie koloru i przestrzeni. Artysta doprowadza do bezpośredniej konfrontacji widza z malarstwem, które wychodzi poza przyjęte schematy i ramy, tworząc nowe przestrzenie. W pierwszej sali Tarasewicz tworzy obraz wprost na podłodze. Używa betonu barwionego pigmentami w trzech podstawowych kolorach: czerwonym, żółtym i niebieskim, który wylewa na drewnianej, wielopoziomowej konstrukcji. Umieszczone pośrodku instalacji trzy pomarańczowe betoniarki, w których zastygł zabarwiony beton, odsłaniaj proces powstawania dzieła. W kolejnym wnętrzu obrazy w intensywnych kolorach czerwieni, żółci i błękitu prezentowane są poziomo, na metalowych konstrukcjach. Ten sposób eksponowania daje widzowi nową formę kontaktu z obrazem oderwanym od ściany i podłogi. W trzeciej sali zbudowana jest konstrukcja obiegająca całe wnętrze. Jest to wysokie rusztowanie z pomostem, po którym widz może chodzić oglądając obraz umieszczony wysoko wzdłuż ściany. Artysta również w tej instalacji używa intensywnych kolorów błękitu i żółci, które, mieszając się, dają zieleń. W kontraście do tej instalacji, która otacza widza, w następnym wnętrzu cała uwaga skupiona jest w centrum. Po środku sali umieszczony jest czerwony monumentalny sześcian. Wystaw zamyka pomarańczowy tunel, biegnący przez korytarz do wieży. Tunel doprowadza widza do okna, które rozświetla w przestrzeń