Keum Suk Gendry-Kim to południowokoreańska artystka, tłumaczka, scenarzystka oraz rysowniczka komiksowa („Trawa”, „Czekanie”), która w swojej twórczości skrzętnie podejmuje wątki związane z wydarzeniami historycznymi (szczególnie dotyczącymi obu Korei), uważnie przyglądając się przy tym dziejom osób boleśnie doświadczonych przez los. Mieszkająca na wyspie Ganghwa (ściślej: w – na pierwszy rzut oka – sielskiej osadzie położonej godzinę drogi od Seulu) autorka „Pieskiego szczęścia” w swoim najnowszym dziele zatytułowanym „Mój przyjaciel Kim Dzong Un” rzuca nieco więcej światła na codzienne życie w miejscu, w którym nieustannie rozbrzmiewają odgłosy ostrzałów artyleryjskich, a widmo eskalacji działań zbrojnych jest nad wyraz realne. Przywołując lata swojego dzieciństwa i autobiograficzne fragmenty z mniej lub bardziej odległej przeszłości oraz analizując bieżące wydarzenia z kraju i ze świata, pełniąca obowiązki narratorki Keum Suk Gendry-Kim zestawia osobiste doświadczenia z wybranymi aspektami życia (aktualnie sprawującego władzę) Najwyższego Przywódcy Korei Północnej.

Krótki postój przy drzewie genealogicznym rodu Kimów idzie w parze z refleksją na temat młodości Kim Dzong Una (pasjonującego się ponoć japońskimi mangami, grami video, filmami oraz koszykówką), w tym – jego edukacji w szwajcarskich szkołach, gdzie oficjalnie figurował jako syn kierowcy pracującego w ambasadzie Korei Północnej. Reperkusje związane ze śmiercią Kim Dzong Ila, wątek czystek politycznych, rekonstrukcja zabójstwa Kim Dzong Nama (przyrodniego brata tytułowego despoty) oraz status kobiet w Korei Północnej to tylko niektóre z wątków stanowiących przedmiot licznych rozmów autorki z najróżniejszymi interlokutorami/interlokutorkami takimi jak Jeong Seong Jang (dyrektor Centrum Strategii Zjednoczenia w Instytucie Sejonga), Lee Jae Hun (dziennikarz z centrolewicowej gazety „Hankyoreh”), Mun Jae In (Prezydent Republiki Korei w latach 2017-2022), ale także francuski przyjaciel Kim Dzong Nama czy uciekinierka z Korei Północnej (w obu przypadkach osoby te chciały zachować anonimowość).

Uproszczona, chwilami wykorzystująca poetykę cartoonu kreska Keum Suk Gendry-Kim świetnie sprawdza się zarówno w nastrojowych, niejednokrotnie wybrzmiewających poetycką nutą ilustracjach (rzadko poddających się rygorowi klasycznych komiksowych ramek), jak i w dowcipnych stylizacjach (vide: przemycone na stronach 108-109 nawiązanie do „Dyktatora” Charlesa Chaplina, 1940). Zamknięty w miękkiej oprawie, liczący 292 strony „Mój przyjaciel Kim Dzong Un” jest sugestywnym szkicem do społeczno-politycznej panoramy współczesnej Korei (tak Północnej, jak i Południowej), diagnozującym kondycję tego od lat podzielonego kraju. Ale mimo ponurych konstatacji Keum Suk Gendry-Kim nie traci wiary w przyszłość, która wcale nie musi powielać błędów przeszłości i teraźniejszości.

Keum Suk Gendry-Kim: „Mój przyjaciel Kim Dzong Un” („내 친구 김정은”). Tłumaczenie: Łukasz Janik. Kultura Gniewu. Warszawa 2026.