Álvaro Ortiz („Murderabilia”) – urodzony w Saragossie scenarzysta i rysownik komiksowy – powraca z kolejną niebanalną historią. Wszak „Popioły” to równie zabawna, co wzruszająca i skutecznie przykuwająca uwagę od pierwszej do ostatniej strony opowieść będąca smakowitą mieszanką konwencji kina drogi, sensacji oraz filmu kumpelskiego.

Bohaterami utworu są Polly, Moho i Piter, którzy spotykają się po latach (na dość dobitnie formułowaną prośbę tej pierwszej), by wyruszyć w samochodową podróż. Daremna próba reaktywowania nieco strupieszałych więzi przyjaźni? Niekoniecznie. W samochodzie (obok bagaży, wspomnianego tria i należącej do Moho rezolutnej cyrkowej małpki o imieniu Andréas) znajduje się także Héctor, a właściwie – jego skremowane szczątki, które mają dotrzeć do zagadkowego miejsca przeznaczenia. A nie muszę dodawać, że nie będzie to podróż lekka, łatwa i przyjemna. Tym bardziej, że od pewnego momentu tropem protagonistów zaczną podążać bezkompromisowi bracia Smirnov.

Solidne dialogi oraz partie pierwszoosobowej narracji (snutej przez brodatego Pitera), przekonująco zarysowane relacje między postaciami (z których każda ma swoją historię zreferowaną w partiach zwięzłych, lecz treściwych retrospekcji), pomysłowo splatające się ze sobą porządki czasoprzestrzenne (główna oś akcji obejmuje jednak siedem dni), krótka historia tego, jak narodził się rytuał kremacji zwłok, plus budzące życzliwy uśmiech zbilansowanie wątków obyczajowych, nostalgicznych, nadnaturalnych i tych przyprawiających o lekkie ciarki: „Popioły” to po prostu zacny tytuł, który nie przyniesie wam rozczarowania.

Cartoonowa kreska, w asyście stonowanej kolorystyki, nadaje całości specyficznego smaczku, zaś walor rozrywkowy nie zagłusza skądinąd ważkich, egzystencjalnych treści przemyconych przez Ortiza. Trochę Quentina Tarantino, trochę Davida Lyncha, trochę Paula Austera – efekt finalny iście wybuchowy. Warto!

Álvaro Ortiz: „Popioły” („Cenizas”). Tłumaczenie: Jakub Jankowski. timof comics. Warszawa 2021.