VOJISLAV KARANOVIć

– ur. 1 stycznia 1961 roku w Suboticy, Serbia. Ukończył literaturę jugosłowiańską i powszechną na Wydziale Filozoficznym w Nowym Sadzie. Pisze wiersze, eseje i słuchowiska radiowe. Pracuje jako redaktor w Radiu i Telewizji Serbii (RTS). Mieszka w Belgradzie.
Opublikował tomiki wierszy: Tastatura/Klawiatura (1986), Zapisnik sa buđenja/Zapis z przebudzenia (1989), Živa rešetka/Ożywione kraty (1991), Strmi prizori/Sceny strome (1994), Sin zemlje/Syn ziemi (2000), Svetlost u naletu/W przypływie światłości (2003), Dah stvari/Tchnienie rzeczy (wybrane wiersze, 2005), Naše nebo/Nasze niebo (2007), Unutrašnji ćovek/Wewnętrzny człowiek (2011), Poezija nastaje: izabrane pesem:dvojezićno/Poezja powstaje: wybrane wiersze:dwujęzycznie/ Poetry originating: selected poems: bilingual edition (2014), Izbrisani tragovi/Wymazane ślady (2017), Zagrljaj u kome nema nikoga/Uścisk, w którym nie ma nikogo (wybrane wiersze, 2020), a także zbiór esejów Oslobađanje anđela/Uwolnienie anioła (2013). Niektóre z jego wierszy zostały przełożone na języki obce. Prezentowane są w wielu antologiach krajowych i zagranicznych.
Za swoją poezję otrzymał nagrody „Branko Ćopić”, „Branko Miljković”, „Meša Selimović”, „Vladislav Petković Dis”, „Đura Jakšić” i „Vasko Popa”. „Złoty słonecznik”, nagrodę międzynarodową „Tudor Argezi”, „Pieczęć miasta Sremski Karlovcy” i „Pierścień Lenki”.