ISSN 2658-1086
Wydanie bieżące

15 listopada 22 (142) / 2009

POLECAMY

A A A
Tadeusz Olszewski, „Tropiki smutku”, wybrał i posłowiem opatrzył: Tomasz Kaliściak, Wydawnictwo „Portret”, Olsztyn 2009.

„Tropiki smutku” (a w szczególności wiersze z „Jesieni z Audenem”) pod wieloma względami przypominają „Fragmenty dyskursu miłosnego” Rolanda Barthesa. Fragmentaryczność, aluzyjność i dialogowość to zbieżności, które wyłaniają się nawet przy powierzchownej konfrontacji. Ale dzieła te są w pełni komplementarne tym bardziej, że zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku komponenty miłosnego dyskursu pojawiają się mniej lub bardziej wyraziście. Echa takich figur jak nieobecność, noc, obraz, czułość, „Kocham-cię”, tęsknota, wygnanie, katastrofa czy lęk uobecniają się w wielu wierszach Olszewskiego. (Tomasz Kaliściak, fragment „Posłowia”)

„[…] bohater Olszewskiego stara się, […], stworzyć dla siebie inny świat. Ten ocalający wrażliwość ludzką, wartości etyczne, wszystko, co sprzyja jednostce”. (Jan Tulik, „Życie Literackie”)

„Doprawdy, rzadko zdarza się spotykać wiersze o takiej sile wewnętrznego niepokoju, uwrażliwienia intelektualnego i moralnego. […] Rozdzierający smutek tych wierszy płynie nie tyle ze zrezygnowanej zgody na niedostatek narzędzi poznania, ile – paradoksalnie – z poczucia ich nadmiaru”. (Maria Adamczyk, „Nurt”)

„Bohatera wierszy Olszewskiego najłatwiej byłoby określić angielskim mianem stranger, gdyż jego stan zdaje się przywodzić na myśl stan człowieka, który doszedł już do kresu i stanął w obliczu rozpadu elementarnych, ludzkich wartości”. (Dariusz Tomasz Lebioda, „Pismo Literacko-Artystyczne”)

„Ani wolność, ani miłość, ani piękno nie mogą istnieć bez swoich okrutnych przeciwieństw. Tadeusz Olszewski wie o tym dobrze. […] Klimat tych wierszy jest dekadencki, daleki jednak od smaku pogardy czy cynizmu”. (Mirosław Polok, „Inaczej”)

„Niczym w kulturze iberyjskiej miłość i śmierć, wierność i zdrada splatają się u Olszewskiego na podobieństwo ciał kochanków w namiętnym uścisku”. (Piotr Marek Stański, „Filo”)

„Cóż wynika z pisania poezji o poezji - chciałoby się zapytać. Wiersze o wierszach? W tym niebezpiecznym nurcie „literatury jakby kulturowej”, wbrew obawom, udaje się Olszewskiemu płynąć interesująco”. (Jerzy Grupiński, „Arkusz”)



Tadeusz Olszewski – ur. w 1941 r., poeta, krytyk literacki, dziennikarz. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Jako poeta debiutował w 1961 r. na łamach tygodnika „Nowa Kultura”. Liczne recenzje i szkice krytycznoliterackie publikował m.in. w „Życiu Literackim”, „Nowych Książkach”, „Tygodniku Kulturalnym”, „Nurcie”, „Akcencie”, „Poezji”, „Pograniczach”. Wydał zbiory wierszy: „Łagodność” (1968), „Autoportret rąk” (1971), „Prawie dom” (1981), „Nocny wariant” (1986), „Ciemna pamięć” (1990), „Galicja” (1991), „Jesień z Audenem” (1992). Jest także autorem powieści „Zatoka Ostów” (2008) oraz badaczem twórczości Emila Zegadłowicza i edytorem niektórych jego utworów, w tym „Poezji wybranych” (1971) i tomu erotyków „Wrzosy” (1988).