Kid Old jest jedną z wielu osób skierowanych do najróżniejszych prac na marsjańskiej kolonii. Sztywno ustalony harmonogram dnia oraz przygnębiająca powtarzalność wykonywanych czynności sprawiają, że protagonista (od małego panicznie bojący się kosmosu) coraz gorzej znosi pobyt w tej pozaziemskiej lokacji. Tymczasową ucieczkę przed wszechobecną monotonią gwarantują podróże do wirtualnej rzeczywistości, gdzie koloniści/kolonistki mogą spotkać się z najbliższymi czy pozwiedzać symulacje (nie tylko) znanych sobie miejsc. Wszystko jednak się zmienia, gdy podczas szkolenia Kid poznaje San, z którą spędza wolne chwile w realistycznej, „miejskiej” symulakrze. Czy rodzące się między nimi uczucie przetrwa, gdy jedno z nich będzie musiało wrócić na Ziemię?

„Nawet nas tu nie ma” to kameralna, przykuwająca uwagę już od pierwszych stron graficzna opowieść Filipa Jędrzejewskiego, będąca jego pracą dyplomową realizowaną pod szyldem warszawskiej ASP. Suto okraszony partiami soczystych dialogów oraz równie mięsistych monologów, liczący 72 strony album rodzimego artysty dobrze sprawdza się jako uniwersalna w swej wymowie historia o ucieczce przed samotnością, lękami oraz rozczarowaniami. Jednocześnie utrzymany w czarno-białej tonacji utwór Jędrzejewskiego można odczytywać jako (na swój sposób) krzepiącą narrację o działaniu mechanizmu pamięci; o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie i o trudnej sztuce akceptacji rzeczy, których nie możemy zmienić.

Autor wiarygodnie ukazuje relację między Kidem a San, zachęcając przy tym do refleksji na temat eskapistycznej roli „sztucznych rajów”, w których rzadko kiedy mogą rozwinąć się autentyczne więzi. Dodajmy do tego przejrzyste, uproszczone ilustracje (przywołujące echa prac Scotta McClouda i Daniela Clowesa), a otrzymamy intrygującą przypowiastkę odnoszącą się do jak najbardziej współczesnych zjawisk – mimo futurystycznego sztafażu.

Filip Jędrzejewski: „Nawet nas tu nie ma”. Kultura Gniewu. Warszawa 2025.