Alice Lyons

Erasures

 

The poem is about Fra Angelico’s fresco

The Mocking of Christ in San Marco,

the unbelievable green that you will

see nowhere else on this earth, I promise you.

 

No. The poem is not about that. Not today.

It’s about the daybed in Bologna

where Morandi lay plank-like

and the lemon light he made concrete

but philosophical.

 

Yes, that’s where the poem is going

that rinsed dishwater light, heavenly

— no, scratch that.

 

The poem wants to tell you about Philip and Musa

Guston in their bed, foreheads locked

like magnets, how he’s charging overnight on her

battery, her poetry warmly whirring.

A wristwatch.

 

Yes, there’s a wristwatch, right here.

 

That’s definite. OK, let us proceed.

 

We were in bed, oh yes the postcard you

sent from Amsterdam of Saskia in her reverie

hand flopped on top of her head in an unselfconscious gesture

of love and tenderness the kind you hope you have

on your deathbed towards yourself

— no, the poem isn’t inclined toward that, well,

in general terms it is, but as for this particular

poem, no. We’re not heading there.

For some reason, grandad’s police badge is asserting itself.

It wants to come in right

here.

Fair enough, there it is.

 

I hear a clatter of locks.

I hear grandad’s police badge falling to the floor.

Undefended at last

effortless how you picked me.

I didn’t know that when I started.

 

I just knew how much I really love the green in that fresco

I mentioned at the beginning.

 

And that I loved the words peplum, schwa and

boondocks and that I’d like to have gotten them in somehow.

 

And strathspey.

 

That too.





Wymazywanie

 

Ten wiersz jest o fresku Fra Angelica

Wyszydzenie Chrystusa z San Marco,

o tej niewiarygodnej zieleni, której

daję słowo, nie zobaczysz nigdzie indziej.

 

Nie. Ten wiersz nie o tym. Nie dziś.

Jest o tapczanie w Bolonii,

na którym Morandi leżał jak kłoda

i o cytrynowym świetle, które u niego jest konkretne

choć filozoficzne.

 

Tak, właśnie tam zmierza ten wiersz

Tamto światło jak woda po myciu naczyń, bosko

— nie, to wyciąć.

 

Ten wiersz chce ci powiedzieć o Philipie i Musie

Guston w łóżku, o złączonych jak magnesy

czołach, on przez noc ładuje baterie

przy łagodnych wibracjach jej poezji.

Zegarek.

 

Tak, jest zegarek, o tutaj.

 

To pewne. Ok, idźmy dalej.

 

Byliśmy w łóżku, och tak widokówka

od ciebie z Amsterdamu, z Saskią w zadumie

ręka na czole w nieświadomym geście

miłości i czułości, jaką chciałabyś

poczuć do samej siebie na łożu śmierci.

— nie, wiersz się ku temu nie skłania, no może

zwykle się skłania, ale ten konkretny,

nie. Nie idziemy w tę stronę.

 

Nie wiedzieć czemu przypomina o sobie odznaka policyjna dziadka.

Chce wejść dokładnie

tu.

Niech będzie, oto jest.

 

Słyszę szczęk zamka.

Słyszę, jak odznaka policyjna dziadka spada na podłogę.

W końcu bezbronna.

Podnosisz mnie z łatwością,

najpierw nawet o tym nie wiedziałam.

 

Wiedziałam tylko, że bardzo kocham zieleń tego fresku,

o którym było na początku.

 

I że kocham słowa peplum, szwa albo

wygwizdów i że chciałam je tu jakoś przemycić.

 

I hołubce.

 

Je też.

 



 

Alice Lyons

Treatise on Maps

 

You need a map when you are lost.

When you are lost, you look at maps.

 

You look at a map when you don’t know where you are.

After you find the place where you are on the map,

you know where you are.

When you want to have a picture of where you are

have been, would like to go, you look at a map.

 

How do you make a map?

Well, a lot get made on cocktail napkins

using lines, dots, x’s and squares, mostly.

William Smith just started walking,

looking at rocks and fossils.

He drew it all out and coloured it in.

Then a bunch of rich guys ripped it off,

and that’s how geology got started.

That would be in England.

 

Kathy Prendergast spent an awful lot of time

drawing maps of capital cities with 9H pencils.

They’re beautiful. They’re in IMMA,

which is in Dublin. But it’s not IMMA on the map—

it’s the Royal Hospital Kilmainham.

 



Traktat o mapach

 

Potrzebujesz mapy, gdy się zgubisz.

Gdy się zgubisz, patrzysz na mapę.

 

Sprawdzasz na mapie, gdy nie wiesz, gdzie jesteś.

Gdy znajdziesz na mapie miejsce, w którym jesteś,

to wiesz, gdzie jesteś.

Gdy chcesz mieć obraz tego, gdzie jesteś,

gdzie byłeś, gdzie pójdziesz, patrzysz na mapę.

 

Jak tworzy się mapę?

A więc tak, wiele powstaje na serwetkach

przeważnie z użyciem linii, kropek, iksów i kwadratów.

William Smith po prostu chodził,

przyglądał się kamieniom i skamielinom.

Całość rozrysował i pokolorował.

Potem kilku bogatych facetów wszystko zerżnęło

i tak powstała geologia.

Ale to w Anglii.

 

Kathy Prendergast spędziła masę czasu

rysując mapy stolic ołówkiem 9H.

Są piękne. Wiszą w Irlandzkim Muzeum Sztuki Nowoczesnej,

to w Dublinie. Ale to na mapie to nie muzeum —

to Szpital Królewski w Kilmainham.