W roku 4040 odkryto przejście do równoległego wymiaru zwanego Mostem. Do obcej przestrzeni (po serii ekspedycji z udziałem dronów) wysłano dwójkę kartografów: Elenę i Jacoba Armlenów. Niestety, wkrótce baza traci kontakt z małżeństwem. Jedyną nadzieją na odnalezienie badaczy jest ich córka Adley (będąca przy okazji jasnowidzką), współdzieląca jaźń z antropomorficznym robotem Stadenem: jednostką potrafiącą bez problemu pokonywać tektonicznie niestabilne obszary Mostu, ale także biegle odczytywać (przygotowany przez naukowców) system mapowania zagadkowego terytorium tworzącego sieć niezliczonych, osobliwych ścieżek.

„Most Heksagon” to zbiorcze wydanie (składającej się z pięciu zeszytów) miniserii Richarda Blake’a: scenarzysty, rysownika i projektanta, który w swojej nietuzinkowej opowieści koncentruje się na zależności między takimi pojęciami jak duchowość, sztuczna inteligencja, symulacja i ewolucja. Zawiązując silną relację miedzy Adley a Stadenem, autor snuje nastrojową, choć niepozbawioną scen dynamicznej akcji narrację o odkrywaniu granic rzeczywistości, ale i własnej tożsamości i samoświadomości.

Zwiewna kreska artysty nieźle sprawdza się zarówno przy sugestywnym odtwarzaniu kolejnych sektorów Mostu, jak i w modelunku postaci, niejednokrotnie przedstawianych w sekwencjach kadrów pozbawionych słownego komentarza. Niebanalny scenariusz plus nawiązująca nieco do poetyki prac Moebiusa oprawa wizualna sprawiają, że komiksowy spacer po tytułowym zakątku jest gwarantem dobrze spędzonego czasu. Zachęcam!

Richard Blake: „Most Heksagon” („Hexagon Bridge”). Tłumaczenie: Paweł Bulski. Non Stop Comics. Katowice 2024.